Poleski Park NarodowyPoleski Park Narodowy – pomimo, że park ten (w skrócie PPN) powstał w 1990 r., już wcześniej doceniano wartość tutejszej przyrody. Idee utworzenia parku narodowego narodziły się w okresie międzywojennym. Co ciekawe pomysł z 1933 r. dotyczył utworzenia parku na terenie dzisiejszej Białorusi. Jednakże w połowie XX wieku pojawił się projekt powstania parku na terenach, gdzie funkcjonuje on obecnie. Początkowo został on nazwany Wytyckim Parkiem Narodowym. Pomimo niesprzyjających warunków i okoliczności, ze względu na rozwój przemysłu na tych terenach w latach 70-tych (część terenów zmeliorowano i osuszono), przyrodnicy zdołali zachować najcenniejsze obiekty przyrodnicze, tworząc rezerwaty przyrody np. „Durne Bagno”, „Jezioro Moszne” itd. W momencie powstania Parku w 1990 r. liczył on 4813 ha, był to pierwszy park narodowy o charakterze wodno-torfowiskowym. Ze względu na swój charakter, wymagający utrzymania odpowiednich stosunków wodnych, teren parku został powiększony o tereny rezerwatu torfowiskowego „ Bagno Bubnów” o powierzchni 1600 ha. Z kolei w 1994 r. PPN został powiększony  do 9760 ha i otrzymał strefę ochronną o pow. ponad 14000 ha. Co wyróżnia PPN na tle innych parków to występujące tutaj kompleksy torfowisk. Np. torfowisko Durne Bagno wraz z jeziorami Moszne i Długim. Jest to przykład torfowiska kwaśnego, obok którego możemy znaleźć również torfowiska otwarte oraz małe śródleśne torfowiska. Obok torfowisk możemy podziwiać również na terenie parku rozległe łąki i pastwiska, skupione w trzech największych kompleksach. Jednym z nich są „Łąki Zienkowskie”, który charakteryzuje się dużą różnorodnością florystyczną. Obszar ten szczególnie cenny jest dla fauny. Pozostałe kompleksy to: „Łąki Orłowskie” i „Dzikie Łąki”. Jak czytamy na stronie internetowej PPN, oprócz terenów leśnych, torfowisk i łąk możemy również spotkać pola i ugory. Związane z nimi są cenne gatunki roślin synantropijnych (tj. rosnących na terenach silnie przekształconych przez człowieka), bardzo rzadkie w kraju.
Pisząc o Poleskim Parku Narodowym nie sposób nie wspomnieć o dużej różnorodności powierzchniowych wód m.in. jezior, stawów, rzek, torfowisk itd. Ze względu na to, że teren Parku jest płaski a pod cienką warstwą piasku znajdują się słabo przepuszczalne wodę, mułki i iły, sieć wodna jest gęsta. Jednak ze względu na znaczną działalność człowieka oraz małą ilość opadów, zasobność regionu w wodę nie jest zbyt duża. Utworzenie systemu odwadniającego spowodował znaczne obniżenie zwierciadła wody powierzchniowej i gruntowej. Na wody stojące Parku składają się jeziora: Łukie, Karaśne, Moszne, Długie oraz stawy położone w dwóch kompleksach: Bruskim i Pieszowolskim. Cechą wspólną jezior występujących w PPN jest to, że są to jeziora płytkie, z których większość ma głębokość ok. 1 m. Maksymalna głębokość największego jeziora Parku tj. jeziora Łukie wynosi ok. 6,5 m. Łączna powierzchnia wód w PPN wynosi ok. 5 %. Znaczną część Parku stanowią lasy, wśród których dominują brzozy (omszone, brodawkowate) , sosny zwyczajne, olsze czarne. Spotkamy również dęby szypułkowe oraz świerki pospolite. Tereny zalesione dominują w centralnej i wschodniej części Parku, z czego 88% jest własnością państwa, natomiast pozostałe 12% należy głównie do osób prywatnych.
Niewątpliwie atutem Parku jest bardzo zróżnicowana fauna. Na terenie PPN stwierdzono występowanie ok. 200 gatunków ptaków, z czego ok. 150 uznano za lęgowe. Licznie występujący bąk ma tu najwyższe zagęszczenie w kraju. Po latach nieobecności powrócił do Parku bielik, nasz największy ptak drapieżny. Z kolei nasz największy krajowy ptak, tj. żuraw, widnieje w herbie Poleskiego Parku Narodowego. Możemy spotkać również sowy, z których najliczniej występuje puszczyk zwyczajny. Obszar PPN to jeden z najbogatszych pod względem gatunków ptaków, obszarów w Polsce. Zwłaszcza w czasie wędrówek wiosenno-jesiennych można spotkać wiele ciekawych gatunków ptaków. Równie bogaty jest świat ssaków, występujących na terenie Parku, gdzie stwierdzono ich 48 gatunków, z których największą grupę stanowią gryzonie (18 gatunków). Największym z nich jest bóbr, sprowadzony do Parku w 1998 r. Na tym terenie możemy spotkać również wilka, co ciekawe zwierzę to pojawia się tutaj coraz częściej. Bardzo liczna jest sarna, jak szacuje się jej liczebność to 400-600 szt. , natomiast liczbę jeleni określa się na około 100 szt. Podobnie ilościowo występuje również łoś, największe zwierzę Parku, dając jedno z największych zagęszczeń w Polsce. W PPN możemy spotkać również: wydry, łasice, dziki, lisy, jenoty, piżmaki oraz inne gatunki. Na terenie Parku przygotowano wiele atrakcji dla turystów m.in. ścieżki edukacyjne o charakterze przyrodniczym lub historycznym, ścieżki rowerowe. W 1993 r. rozpoczął działalność Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny w Starym Załuczu. Wybrane atrakcje postaram się przedstawić w poszczególnych propozycjach wycieczek, z których skorzystania gorąco zachęcam, planując odwiedzenie Parku Poleskiego. Na zakończenie dodam, iż przedstawione przeze mnie informacje to tylko część informacji, które można uzyskać korzystając ze strony internetowej Parku (link poniżej). Można na niej zobaczyć pięknie wykonane zdjęcia, przedstawiające przyrodę Parku.

 

 

Aby przejść do zakładki, zawierającej propozycje wycieczek rowerowych po Poleskim Parku Narodowym , należy kliknąć na poniższy obrazek:

Tablica do linków czerwona jednodn wycieczki rowerowe  sam znak roweru

 

 

Źródło:   http://www.poleskipn.pl/index.php/historia-i-przyroda